Mijn eerste kennismaking met de Land Rover Minerva was in 1966 toen besloten werd de steenkoolmijn van Zwartberg te sluiten. De mijnwerkers waren het hiermee duidelijk niet eens en organiseerden hevige betogingen. Hiermee was op haar beurt de regering het niet eens en de rijkswacht werd ingeschakeld om de zaak terug onder kontrole te krijgen. Tevergeefs. Mijn rustige leefomgeving veranderde in een soort van slagveld waar brandende auto's en kapotte winkeluitstalramen niets opzienbarend meer waren. Ik was slechts 11 jaar en uiteraard nog schoolplichtig.
Op een ochtend stond plots de speelplaats van mijn school volgeparkeerd met rijkswachtvoertuigen (zie foto), waaronder natuurlijk ook een hele rij Minerva's. Voor schooljongens van die leeftijd hadden die spartaanse voertuigen iets magisch en ze lieten op mij een onuitwisbaar beeld achter.

Heel wat jaren later, in 1995 kocht ik een exemplaar van Captain 4WD vakblad met daarin toevallig een artikel over de familie Houben uit Kerkrade met ruime aandacht voor de Minerva. De oude liefde kwam terug boven. Ik overwoog in die periode een moto aan te schaffen maar waarom geen Minerva in de plaats ? Enkele maanden later stond mijn besluit vast; het zou een Minerva worden !

In de krantenadvertenties vond ik een eerste Minerva te koop. Het werd ook een eerste teleurstelling. De motor deed het niet en erger; het chassis was totaal rot. Er ontbraken ook een hoop onderdelen en de eigenaar vroeg er onredelijk veel voor, te veel in ieder geval voor een auto die in mijn ogen enkel voor afbraak kon dienen.
Enkele weken later werd er een rijklare Minerva aangeboden. Even een telefoontje naar de verkoper, de prijs viel mee en de auto reed nog dagelijks. Bij aankomst echter wachtte mij een tweede teleurstelling. Dat de wagen in een soort misselijk-makend paars gespoten was kon mij niet zoveel schelen, verf is slechts verf. Maar .......... er zaten kuipzetels in, een Mercedes motor, er stonden caravan achterlichten op en van het instrumentenbord schoot weinig origineel over. Deze auto terugbrengen naar zijn originele staat zou een bom geld kosten. Er mocht natuurlijk werk zijn aan de auto, maar geen jaren werk. Mijn bedoeling was ermee te rijden en hem stap voor stap te verbeteren.

Wat nu ? Ergens vaag in mijn achterhoofd herinnerde ik mij ooit een hele reeks Minerva's te koop hebben zien staan in de buurt van Leopoldsburg. Maar waar was dat ook weer precies ? Op zoek dan maar. Na een half uurtje kris kras rondgereden te hebben stond ik bij Alfons Van De Put op de parking.
Ik had dadelijk keuze uit een acht-tal Minerva's, goedkope exemplaren in bedenkelijke staat en mooiere die wat duurder waren. Weer een uurtje later stond ik in Balen bankbriefjes uit de bancontact automaat te halen. Het voorschot werd betaald en de auto zou de volgende week geleverd worden.

Ik had eindelijk een Minerva. Nog niet in de staat die ik voor ogen had maar dat zou met de tijd wel komen. In afwachting van de verzekering en de nummerplaten maakte ik een lijstje met de verbeteringen die voorrang zouden krijgen. Het instrumentenbord was in een duidelijk verwaarloosde staat, de motor rookte zwart als een diesel, de remmen deden zo goed als niets, er was schuur- en verfwerk aan, het stuur had een halve slag speling en aan de hand van tekeningen uit een oude legerhandleiding kon ik afleiden dat er toch wat onderdelen aan ontbraken of niet origineel waren.
Het monteren van een nieuwe rempomp was kinderspel, de speling op het stuur kon voor een groot gedeelte bijgeregeld worden en met wat verse olie in het stuurhuis werd het zelfs heel acceptabel. Enkele ontbrekende onderdelen kreeg ik trouwens gratis van A. Van De Put.

Eens de verzekering en de inschrijving in orde werd alles klaargemaakt voor een eerste rit. Hoewel ik een hoop rij-ervaring heb (27 jaar op zware vrachtwagens) moet ik toegeven dat de Minerva mij enkele zeer angstige uurtjes bezorgd heeft. Rechtdoor rijden bleek zo goed als onmogelijk, de spoorgevoeligheid was enorm en remmen was uitermate hard werken. Maar na enkele honderden kilometer ging het al veel beter. Met een Minerva moet je leren rijden !
Een onhebbelijke gewoonte van OAK was wel dat hij na een dertigtal kilometer gereden te hebben gewoon stil viel (liefst ergens op een druk kruispunt of in het midden van een stad). De enige manier om hem terug aan de praat te krijgen was de motorkap open te zetten, een uurtje te wachten en vervelende vragen van voorbijgangers te beantwoorden. Vervangen van de bobijn en onderbrekerpunten bracht geen verbetering. Het verplaatsen van de bobijn echter wel. Hij staat nu heel vooraan vlakbij de grille waar hij veel koelwind krijgt.
Ook dronk OAK nogal veel, of beter gezegd : hij zoop als een Zwitser. Een verbruik van meer dan 25 liter was niet ongewoon en hierin kwam geen verbetering nadat de motor door mezelf en enkele beroepsmekaniekers tot in de puntjes afgesteld was. Hij bleef sputteren op stationair toerental en maakte een indrukwekkend rookgordijn als hij wat bergop moest rijden. Een tekening van de karburator in de legerhandleiding bracht de oplossing. De plaatsing van de chokekabel klopte niet op OAK. Even de karburator van de motor gehaald en naar Van De Put gereden om hem te vergelijken met de karburators die hij had liggen. En jawel, hij leek er sprekend op maar het was niet dezelfde. Enkele minuscule details klopten niet. OAK heeft nu een mooie gereviseerde karburator en is tevreden met een literje of tien super per honderd kilometer.

 
Het instrumentenbord van OAK werd tijdens een "winterstop" gedemonteerd en in orde gebracht. Alle meterjes werden uiteen genomen, zuiver gemaakt en bijgeverfd. Het reinigen van de volledig ondoorzichtige glaasjes was een geduldwerkje met tandpasta (jawel). Ook de schakelaars werden tot in detail zuiver gemaakt en de verklikkers ondergingen hetzelfde lot.

Enkele maanden geleden kreeg OAK een verwarming, herkomst onbekend. Wie hierover meer inlichtingen mag mij graag (asjeblieft) mailen. Dat het hier om een uniek exemplaar zou gaan is uitgesloten. Klik hier voor meer info over deze verwarming.

Nadat iemand geprobeerd had de originele grille-badge te stelen op een treffen heb ik deze vervangen door een imitatie. De originele ligt nu veilig langs mijn PC.  

Zal zeker vervolgd worden.  

De webmaster